blog

Cechy osobowości a otyłość – czy psychika wpływa na masę ciała?

Czy osobowość może wpływać na ryzyko otyłości?

Sprawdź, jakie cechy osobowości a otyłość łączą się w badaniach. Dowiedz się, czy psychika, impulsywność i samokontrola wpływają na masę ciała. Dlaczego dwie osoby żyjące w podobnym środowisku mogą podejmować zupełnie różne decyzje dotyczące jedzenia?

Dlaczego jedna osoba bez większego wysiłku kończy posiłek po jednej porcji, podczas gdy druga ma trudność z przerwaniem jedzenia mimo uczucia sytości?

Odpowiedź nie sprowadza się wyłącznie do „silnej woli”.

Na zachowania żywieniowe wpływa wiele czynników:

  • dostępność jedzenia,
  • nawyki,
  • emocje,
  • stres,
  • doświadczenia życiowe,
  • funkcjonowanie mózgu,
  • a także względnie trwałe cechy psychologiczne.

Do takich cech należą między innymi:

  • impulsywność,
  • poziom samokontroli,
  • sposób reagowania na nagrodę,
  • podatność na stres,
  • sumienność,
  • poczucie własnej skuteczności.

Nie oznacza to jednak, że istnieje określony typ osobowości charakterystyczny dla osób z otyłością.

Współczesne badania nie potwierdzają istnienia jednej „osobowości otyłości”.

Pokazują raczej, że niektóre cechy mogą zwiększać lub zmniejszać podatność na określone zachowania, które w sprzyjających warunkach mogą prowadzić do dodatniego bilansu energetycznego.

Nie istnieje jedna „osobowość osoby z otyłością”

Przez wiele lat badacze próbowali znaleźć charakterystyczny zestaw cech psychicznych, który wyróżniałby osoby z otyłością.

Zakładano, że być może istnieje specyficzny profil psychologiczny odpowiedzialny za nadmierną masę ciała.

Obecnie wiemy, że takie podejście było zbyt uproszczone.

Osoby z otyłością są bardzo zróżnicowane.

Nie istnieje jedna wspólna cecha, która opisywałaby wszystkich.

Nie każda osoba z otyłością:

  • jest impulsywna,
  • ma słabą samokontrolę,
  • je emocjonalnie,
  • ma wysoki poziom neurotyczności,
  • ma trudności z regulacją zachowania.

Podobnie osoby szczupłe również mogą cechować się wysoką impulsywnością lub trudnościami z kontrolą jedzenia.

Dlatego współczesna psychologia nie pyta już:

„Jaka jest osobowość osoby z otyłością?”

Bardziej trafne pytanie brzmi:

„Które cechy mogą zwiększać podatność na określone zachowania żywieniowe w określonych warunkach?”

To ważna różnica.

Infografika przedstawiająca wpływ cech osobowości na otyłość, impulsywność, samokontrolę i jedzenie emocjonalne
Infografika: Jak cechy osobowości i mechanizmy psychologiczne wpływają na ryzyko otyłości i nawyki żywieniowe.

Impulsywność – jedna z najlepiej przebadanych cech

Spośród wszystkich cech psychologicznych najwięcej uwagi badaczy przyciąga impulsywność.

Nie oznacza ona po prostu działania bez zastanowienia.

Jest bardziej złożonym konstruktem obejmującym między innymi:

  • trudność z odraczaniem nagrody,
  • większą podatność na pokusy,
  • szybsze podejmowanie decyzji,
  • trudności z hamowaniem reakcji,
  • silniejszą reakcję na atrakcyjne bodźce.

W kontekście jedzenia impulsywność może przejawiać się poprzez:

  • częstsze sięganie po przekąski,
  • jedzenie pod wpływem chwili,
  • trudność z zatrzymaniem się po rozpoczęciu jedzenia,
  • większą podatność na atrakcyjność produktów wysoko smakowitych.

Przykład:

Osoba widzi ulubiony deser.

U jednej osoby pojawia się myśl:

„Wygląda dobrze, ale nie jestem głodny”.

U osoby bardziej impulsywnej reakcja może być szybsza:

„Mam ochotę, więc od razu go kupuję”.

Nie oznacza to jednak, że impulsywność automatycznie prowadzi do otyłości.

Jej znaczenie zależy od kontekstu.

W środowisku pełnym łatwo dostępnej, wysokoenergetycznej żywności wpływ tej cechy może być większy niż w środowisku, gdzie pokusy pojawiają się rzadziej.

Impulsywność a układ nagrody

Jednym z mechanizmów łączących impulsywność z jedzeniem jest funkcjonowanie układu nagrody.

Niektóre osoby mogą silniej reagować na:

  • smakowity wygląd jedzenia,
  • zapach,
  • reklamy,
  • wspomnienie przyjemności związanej z konkretnym produktem.

Nie chodzi o to, że taki mózg jest „gorszy”.

Silna reakcja na nagrodę jest cechą, która w wielu sytuacjach może być korzystna.

Problem pojawia się wtedy, gdy współczesne środowisko dostarcza ogromnej liczby łatwo dostępnych bodźców nagradzających.

Dzisiejszy świat oferuje:

  • słodycze,
  • przekąski,
  • fast food,
  • produkty projektowane pod maksymalną atrakcyjność smakową.

W takim środowisku większa wrażliwość na nagrodę może zwiększać ryzyko częstszego jedzenia.

Samokontrola i funkcje wykonawcze

Utrzymywanie zdrowych nawyków żywieniowych wymaga zaangażowania wielu procesów poznawczych.

Należą do nich:

  • planowanie,
  • kontrola impulsów,
  • przewidywanie konsekwencji,
  • monitorowanie własnego zachowania,
  • utrzymywanie celu mimo pojawiających się pokus.

Procesy te określa się jako:

funkcje wykonawcze.

Są one związane między innymi z działaniem kory przedczołowej – obszaru mózgu odpowiedzialnego za kontrolę zachowania i podejmowanie decyzji.

Słabsze funkcjonowanie tych procesów może utrudniać:

  • planowanie posiłków,
  • regularność,
  • ograniczanie impulsywnego jedzenia,
  • utrzymywanie długoterminowych celów.

Jednocześnie zależność ta nie jest jednokierunkowa.

Otyłość, szczególnie zaawansowana, może również wpływać na funkcjonowanie poznawcze poprzez:

  • przewlekły stan zapalny,
  • zaburzenia metaboliczne,
  • gorszą jakość snu.

Neurotyczność i podatność na stres

Jednym z pięciu głównych wymiarów osobowości w modelu Wielkiej Piątki (Big Five) jest:

neurotyczność.

Opisuje ona między innymi tendencję do częstszego doświadczania:

  • napięcia,
  • lęku,
  • zamartwiania się,
  • negatywnych emocji,
  • silniejszej reakcji na stres.

Sama neurotyczność nie powoduje otyłości.

Nie oznacza też, że osoby bardziej neurotyczne są skazane na problemy z masą ciała.

Może jednak wpływać na sposób radzenia sobie z trudnymi emocjami.

U części osób wyższa neurotyczność może zwiększać prawdopodobieństwo:

  • jedzenia w odpowiedzi na stres,
  • szukania szybkiej ulgi emocjonalnej,
  • traktowania jedzenia jako sposobu poprawy nastroju.

Przykładowo:

osoba doświadczająca napięcia może wybrać spacer, rozmowę albo aktywność fizyczną.

Inna osoba może szybciej sięgnąć po jedzenie, ponieważ przynosi ono natychmiastową nagrodę i chwilowe zmniejszenie dyskomfortu.

Nie oznacza to, że problemem jest sama cecha osobowości.

Znaczenie ma przede wszystkim to, jakie strategie regulacji emocji dana osoba rozwinęła.

Jedzenie emocjonalne – osobowość i regulacja emocji

Jedzenie emocjonalne jest jednym z ważnych mechanizmów łączących psychologię z masą ciała.

Polega ono na spożywaniu jedzenia nie dlatego, że organizm potrzebuje energii, ale dlatego, że jedzenie pomaga poradzić sobie z emocjami.

Może dotyczyć sytuacji takich jak:

  • stres,
  • smutek,
  • nuda,
  • frustracja,
  • samotność,
  • napięcie.

Nie każda osoba jedząca pod wpływem emocji rozwinie otyłość.

Problem pojawia się szczególnie wtedy, gdy:

  • jedzenie staje się podstawową strategią radzenia sobie,
  • emocje często wywołują podjadanie,
  • pojawia się utrata kontroli nad ilością spożywanego jedzenia.

Dlatego w leczeniu otyłości często nie wystarczy sama edukacja żywieniowa.

Konieczna może być praca nad:

  • rozpoznawaniem emocji,
  • alternatywnymi sposobami regulacji napięcia,
  • tolerowaniem dyskomfortu,
  • zmianą automatycznych schematów.

Poszukiwanie nagrody – dlaczego niektóre osoby silniej reagują na jedzenie?

Jedzenie jest jednym z naturalnych źródeł nagrody.

Mózg został zaprojektowany tak, aby wzmacniać zachowania zwiększające szanse przetrwania.

Spożycie energii uruchamia między innymi układy związane z:

  • dopaminą,
  • motywacją,
  • uczeniem się,
  • oczekiwaniem nagrody.

Niektóre osoby mogą wykazywać większą wrażliwość na bodźce nagradzające.

Mogą silniej reagować na:

  • wygląd jedzenia,
  • zapach,
  • reklamy,
  • dostępność ulubionych produktów,
  • wspomnienie wcześniejszej przyjemności.

W środowisku, w którym żywność wysoko smakowita jest dostępna niemal wszędzie, taka cecha może zwiększać ryzyko częstszego sięgania po jedzenie.

Jednocześnie sama wrażliwość na nagrodę nie jest czymś negatywnym.

Może sprzyjać również innym zachowaniom, takim jak:

  • aktywność,
  • rozwijanie zainteresowań,
  • poszukiwanie nowych doświadczeń.

Problemem jest nie cecha sama w sobie, ale jej interakcja ze współczesnym środowiskiem żywieniowym.

Sumienność – cecha najczęściej związana z niższym ryzykiem otyłości

Spośród cech osobowości opisanych w modelu Wielkiej Piątki to właśnie:

sumienność (conscientiousness)

najczęściej wykazuje związek z korzystniejszym profilem zdrowotnym.

Osoby bardziej sumienne częściej:

  • planują swoje działania,
  • utrzymują rutynę,
  • realizują długoterminowe cele,
  • konsekwentniej przestrzegają ustalonych zasad,
  • rzadziej podejmują impulsywne decyzje.

W kontekście jedzenia może to oznaczać:

  • przygotowywanie posiłków wcześniej,
  • większą regularność,
  • łatwiejsze utrzymanie aktywności fizycznej,
  • większą konsekwencję podczas zmiany nawyków.

Jednak ważne jest, aby nie wyciągać zbyt daleko idących wniosków.

Niższa sumienność nie oznacza:

  • braku odpowiedzialności,
  • lenistwa,
  • braku możliwości zmiany.

Cechy osobowości są tylko jednym z wielu czynników.

Ich wpływ jest znacznie mniejszy niż wpływ:

  • środowiska,
  • dostępności jedzenia,
  • stresu,
  • sytuacji życiowej.

Perfekcjonizm – kiedy może pomagać, a kiedy zwiększać ryzyko problemów?

Perfekcjonizm często kojarzy się z wysoką kontrolą i dążeniem do celu.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się więc wydawać, że powinien chronić przed otyłością.

Rzeczywistość jest jednak bardziej złożona.

Istnieją różne formy perfekcjonizmu.

Perfekcjonizm adaptacyjny

Może obejmować:

  • wysokie standardy,
  • wytrwałość,
  • dążenie do rozwoju,
  • satysfakcję z osiągania celów.

Taka forma może pomagać w utrzymywaniu zdrowych nawyków.

Perfekcjonizm dezadaptacyjny

Może natomiast obejmować:

  • lęk przed błędem,
  • silną samokrytykę,
  • myślenie „wszystko albo nic”,
  • poczucie porażki po najmniejszym odstępstwie.

Ten drugi mechanizm może być szczególnie problematyczny w odchudzaniu.

Przykład:

Osoba rozpoczyna bardzo restrykcyjną dietę.

Po zjedzeniu jednego kawałka ciasta pojawia się myśl:

„Skoro złamałem zasady, wszystko jest już stracone”.

To może prowadzić do:

  • objadania się,
  • rezygnacji z planu,
  • poczucia winy.

Mechanizm ten jest szczególnie istotny w zaburzeniach takich jak:

  • napadowe objadanie się (BED),
  • bulimia.

Poczucie własnej skuteczności – przekonanie, że zmiana jest możliwa

Jednym z najważniejszych psychologicznych czynników wpływających na trwałą zmianę zachowania jest:

poczucie własnej skuteczności (self-efficacy).

Oznacza ono przekonanie:

„Jestem w stanie poradzić sobie z trudnościami i osiągnąć cel”.

Osoby z wysokim poczuciem własnej skuteczności częściej:

  • wracają do działania po potknięciach,
  • traktują błędy jako część procesu,
  • utrzymują aktywność,
  • kontynuują leczenie mimo trudności.

Natomiast przekonanie:

„i tak mi się nie uda”

może prowadzić do szybkiego porzucania prób zmiany.

Dlatego skuteczna terapia otyłości nie polega tylko na przekazywaniu informacji.

Równie ważne jest:

  • budowanie kompetencji,
  • wzmacnianie sprawczości,
  • uczenie radzenia sobie z przeszkodami.

Radzenie sobie ze stresem a ryzyko otyłości

Ludzie różnią się nie tylko tym, jak silnego stresu doświadczają, ale również tym, jak na niego reagują.

Sama obecność stresu nie musi prowadzić do wzrostu masy ciała.

Kluczowe znaczenie ma sposób radzenia sobie z trudnymi sytuacjami.

Niektóre osoby w odpowiedzi na stres częściej:

  • szukają wsparcia,
  • rozwiązują problem,
  • podejmują aktywność fizyczną,
  • rozmawiają o swoich emocjach.

Inne mogą częściej korzystać ze strategii, które przynoszą szybką ulgę, ale długoterminowo mogą być mniej korzystne:

  • jedzenie,
  • alkohol,
  • unikanie problemu,
  • wycofanie z aktywności.

W kontekście otyłości szczególne znaczenie ma sytuacja, gdy jedzenie staje się jednym z głównych sposobów regulowania napięcia.

Przykładowy schemat może wyglądać tak:

stres → napięcie emocjonalne → jedzenie → chwilowa ulga → poczucie winy → kolejny stres

Z czasem taki cykl może się utrwalać.

Nie oznacza to jednak, że osoba „nie ma kontroli”.

Oznacza raczej, że mózg nauczył się określonego sposobu reagowania, który można stopniowo zmieniać.

Czy psychologiczne predyspozycje można zmienić?

To jedno z najważniejszych pytań.

Jeżeli pewne cechy osobowości są względnie trwałe, czy oznacza to, że nic nie można zrobić?

Nie.

Cechy osobowości rzeczywiście mają pewną stabilność.

Nie zmieniamy całkowicie swojej osobowości w krótkim czasie.

Jednak zachowania, strategie radzenia sobie i umiejętności samoregulacji można rozwijać przez całe życie.

Można nauczyć się:

  • lepszego planowania,
  • zatrzymywania impulsywnych reakcji,
  • rozpoznawania sytuacji wysokiego ryzyka,
  • regulowania emocji,
  • tolerowania dyskomfortu,
  • budowania zdrowych rutyn.

To bardzo ważne, ponieważ leczenie otyłości nie polega na „naprawianiu osobowości”.

Nie chodzi o to, aby człowiek stał się inną osobą.

Chodzi o rozwijanie umiejętności, które pozwalają skuteczniej funkcjonować w środowisku pełnym pokus.

Dlaczego sama wiedza o diecie często nie wystarcza?

Wiele osób zmagających się z otyłością doskonale wie:

  • co jest zdrowe,
  • ile powinno się jeść,
  • jakie produkty wybierać,
  • że warto być aktywnym.

Problem często nie dotyczy braku informacji.

Dotyczy tego, co dzieje się w konkretnych sytuacjach:

  • gdy pojawia się stres,
  • gdy dostępne jest atrakcyjne jedzenie,
  • gdy pojawia się zmęczenie,
  • gdy wystąpi potknięcie.

Właśnie wtedy znaczenie mają:

  • kontrola impulsów,
  • regulacja emocji,
  • elastyczność myślenia,
  • poczucie własnej skuteczności.

Dlatego skuteczne leczenie otyłości powinno uwzględniać nie tylko dietę, ale również psychologię zachowania.

Znaczenie psychoterapii w leczeniu otyłości

Psychoterapia nie jest metodą polegającą na szukaniu „ukrytej przyczyny” otyłości w osobowości.

Jej celem jest przede wszystkim pomoc w zmianie mechanizmów, które utrudniają zdrowe funkcjonowanie.

Może obejmować pracę nad:

  • automatycznymi myślami,
  • nawykami,
  • emocjami,
  • stresem,
  • relacją z jedzeniem,
  • poczuciem sprawczości.

Szczególnie dobrze przebadane podejścia obejmują między innymi:

  • terapię poznawczo-behawioralną (CBT),
  • interwencje oparte na zmianie zachowania,
  • elementy terapii ukierunkowanej na regulację emocji.

W przypadku osób z:

  • napadowym objadaniem się,
  • jedzeniem emocjonalnym,
  • silnym poczuciem winy związanym z jedzeniem,

praca psychologiczna może być szczególnie istotnym elementem leczenia.

Cechy psychologiczne jako podatność, a nie przeznaczenie

Jednym z najważniejszych wniosków współczesnych badań jest to, że cechy osobowości należy rozumieć jako:

czynniki zwiększające lub zmniejszające prawdopodobieństwo określonych zachowań.

Nie są one wyrokiem.

Przykładowo:

Osoba bardziej impulsywna może mieć większą trudność z reagowaniem na pokusy.

Ale może jednocześnie stworzyć środowisko, które ogranicza liczbę trudnych sytuacji:

  • planować zakupy,
  • nie przechowywać problematycznych produktów w domu,
  • przygotowywać posiłki wcześniej.

Osoba mniej sumienna może rozwijać strategie pomagające utrzymać regularność.

Osoba bardziej podatna na stres może nauczyć się innych sposobów regulacji emocji.

Biologia i psychologia wpływają na nasze zachowanie, ale nie odbierają nam możliwości uczenia się nowych sposobów działania.

Otyłość jako wynik interakcji wielu czynników

Najbardziej aktualne podejście do otyłości zakłada, że powstaje ona poprzez współdziałanie wielu poziomów:

Biologia

  • geny,
  • hormony,
  • metabolizm,
  • układ nerwowy.

Psychologia

  • osobowość,
  • emocje,
  • nawyki,
  • samoregulacja.

Środowisko

  • dostępność żywności,
  • stres,
  • kultura,
  • styl życia.

Żaden pojedynczy element nie wyjaśnia całej choroby.

Dlatego szukanie jednej przyczyny – czy będzie nią „brak silnej woli”, „gen”, czy „osobowość” – prowadzi do zbyt uproszczonych wniosków.

Jeśli zmagasz się z napadowym objadaniem

Niektóre cechy psychologiczne, takie jak:

  • impulsywność,
  • perfekcjonizm,
  • trudności w regulacji emocji,
  • silna reakcja na nagrodę,

mogą zwiększać podatność na napadowe objadanie się (BED).

Nie oznacza to jednak, że są jego przyczyną ani że nie można nad nimi pracować.

Odpowiednio dobrane techniki psychoterapeutyczne pomagają rozwijać:

  • lepszą kontrolę impulsów,
  • skuteczniejsze strategie radzenia sobie ze stresem,
  • większą świadomość emocji,
  • zdrowszą relację z jedzeniem.

Jeżeli chcesz lepiej zrozumieć mechanizmy napadowego objadania i poznać metody terapii oparte na aktualnej wiedzy naukowej, zapraszam do mojego kursu:

➡️ https://codobrzewiedziec.pl/objadanie

Podsumowanie – osobowość wpływa na ryzyko, ale nie determinuje masy ciała

Czy cechy osobowości mają znaczenie w rozwoju otyłości?

Tak, ale nie działają samodzielnie.

Nie istnieje jedna „osobowość osoby z otyłością”.

Otyłość nie jest wynikiem konkretnego charakteru, braku dyscypliny czy określonego typu psychicznego.

Jest efektem złożonej interakcji:

  • biologii,
  • środowiska,
  • zachowania,
  • emocji,
  • doświadczeń życiowych.

Cechy psychologiczne mogą jednak wpływać na to, jak dana osoba reaguje na współczesne środowisko żywieniowe.

W szczególności znaczenie mogą mieć:

  • impulsywność,
  • sposób reagowania na nagrodę,
  • zdolność odraczania gratyfikacji,
  • regulacja emocji,
  • sumienność,
  • poczucie własnej skuteczności.

Nie są one przeznaczeniem.

Są raczej czynnikami, które mogą zwiększać lub zmniejszać podatność na określone zachowania.

Najważniejsze wnioski

  1. Nie istnieje „osobowość otyłości”
    Osoby z otyłością stanowią bardzo zróżnicowaną grupę.
    Nie wszystkie:

    • jedzą emocjonalnie,
    • są impulsywne,
    • mają problemy z samokontrolą,
    • mają wysoką neurotyczność.

    Szukając jednej cechy wyjaśniającej otyłość, upraszczamy złożony problem.

  2. Impulsywność może zwiększać podatność na przejadanie
    Impulsywność może wiązać się z:

    • szybszym reagowaniem na pokusy,
    • trudnością z odraczaniem nagrody,
    • większą reakcją na atrakcyjne jedzenie.

    Jej znaczenie jest jednak największe w środowisku, w którym wysokokaloryczne produkty są łatwo dostępne.

  3. Regulacja emocji ma ogromne znaczenie
    Dla części osób jedzenie staje się sposobem radzenia sobie z:

    • napięciem,
    • stresem,
    • smutkiem,
    • frustracją.

    W takich przypadkach sama dieta może nie wystarczyć.
    Konieczna może być praca nad mechanizmem, który uruchamia jedzenie.

  4. Sumienność może ułatwiać utrzymywanie zdrowych nawyków
    Osoby bardziej sumienne statystycznie częściej:

    • planują,
    • utrzymują rutynę,
    • realizują długoterminowe cele.

    Nie oznacza to jednak, że osoby mniej sumienne nie mogą skutecznie zmieniać zachowania.
    Możliwe jest tworzenie strategii, które kompensują naturalne trudności.

  5. Perfekcjonizm może pomagać lub szkodzić
    Wysokie standardy mogą wspierać zmianę.
    Jednak perfekcjonizm oparty na myśleniu: „albo idealnie, albo wcale” może prowadzić do:

    • poczucia porażki,
    • rezygnacji,
    • napadów objadania.

    Elastyczność jest często ważniejsza niż perfekcja.

  6. Psychologia jest ważnym elementem leczenia otyłości
    Skuteczna pomoc osobom z otyłością często wymaga uwzględnienia:

    • zachowań,
    • emocji,
    • nawyków,
    • środowiska,
    • sposobu myślenia.

    Nie chodzi o szukanie winy w psychice.
    Chodzi o zrozumienie mechanizmów i wykorzystanie ich do skutecznej zmiany.

FAQ – najczęstsze pytania

Czy osoby z otyłością mają inną osobowość?

Nie.

Nie istnieje specyficzny typ osobowości charakterystyczny dla wszystkich osób z otyłością.

Czy impulsywność powoduje otyłość?

Nie bezpośrednio.

Może zwiększać podatność na określone zachowania, takie jak:

  • impulsywne jedzenie,
  • częstsze sięganie po przekąski.

Jej wpływ zależy również od środowiska.

Czy brak silnej woli jest przyczyną otyłości?

Nie.

Silna wola jest tylko jednym z wielu elementów regulacji zachowania.

Na decyzje wpływają również:

  • biologia,
  • emocje,
  • stres,
  • nawyki,
  • dostępność jedzenia.

Czy można zmienić cechy psychologiczne związane z jedzeniem?

Niektórych cech osobowości nie zmieniamy całkowicie.

Możemy jednak rozwijać:

  • samoregulację,
  • strategie radzenia sobie,
  • planowanie,
  • kontrolę impulsów,
  • odporność psychiczną.

Czy psychoterapia pomaga w leczeniu otyłości?

U części osób może być ważnym elementem leczenia.

Szczególnie wtedy, gdy występują:

  • jedzenie emocjonalne,
  • napady objadania,
  • trudności z utrzymaniem zmian,
  • silna samokrytyka.

Najważniejszy wniosek

Otyłość nie jest odbiciem charakteru człowieka.

Nie mówi, czy ktoś jest:

  • leniwy,
  • słaby,
  • niedyscyplinowany.

Masa ciała jest wynikiem działania wielu systemów jednocześnie.

Osobowość i psychologia są jednym z tych elementów.

Ich zrozumienie pozwala lepiej dopasować strategie leczenia i zwiększyć szansę na trwałą zmianę.

Najskuteczniejsze podejście nie polega na walce ze sobą.

Polega na zrozumieniu:

  • jak działa mózg,
  • jak powstają nawyki,
  • jak emocje wpływają na jedzenie,
  • jak tworzyć środowisko wspierające zdrowie.

Jeżeli chcesz lepiej zrozumieć psychologiczne mechanizmy jedzenia i nauczyć się budować trwałe nawyki żywieniowe, umów się ze mną na konsultację online:

+48608339469

albo skorzystaj z mojego kursu:

O autorze: Patryk Reimisz

Psycholog · Neurobiolog · Dietetyk · Autor książek

Specjalizuje się w kompleksowym wsparciu i leczeniu nadwagi, otyłości oraz problemów z przejadaniem się. W pracy łączy narzędzia psychoterapeutyczne, wiedzę z zakresu neurobiologii oraz praktykę dietetyczną, pomagając w trwałej zmianie nawyków i odzyskaniu równowagi.

Dowiedz się więcej o mnie »

Czytaj dalej

Bibliografia i źródła naukowe

  1. Terracciano, A., & Sutin, A. R. Personality and obesity: a meta-analysis. Psychological Bulletin.
  2. Jokela, M., et al. Personality and risk of obesity. International Journal of Obesity.
  3. Bogg, T., & Roberts, B. W. The case for conscientiousness: evidence and implications for a personality trait marker of health. Psychological Bulletin.
  4. Nederkoorn, C., Jansen, A., & Mulkens, S. Impulsivity predicts treatment outcome in obese patients. Behaviour Research and Therapy.
  5. Schag, K., et al. Food-related impulsivity in obesity and binge eating disorder. Nutrients.
  6. Fairburn, C. G. Cognitive Behavior Therapy and Eating Disorders. Guilford Press.
  7. Beck, A. T. Cognitive Therapy and the Emotional Disorders. Meridian.
  8. World Health Organization (WHO). Obesity and overweight. Fact sheet.